درد نوشته

همیشه منتظر فرصتی بودم که توی این وبلاگم سرگذشتم رو مجددا بنویسم هنوز حسرت وبلاگی که رمزشو یادم رفت میخورم من چقدر دوسش داشتم و من از بچگی های فاطمه چقدر خاطره ها نوشتم چه اشک ها و چه لبخند هایی توی وبلاگم گنجونده شده بود اما خب تمام شد گرچه خاطره ها همیشه تو ذهن میمونه آبان سال 86 استخدام شرکت شدم و برای آموزش باید 2 ماه را هتل میموندم توی اون دوماه تو معجزه عشق رو برای همیشه در دلم نهادینه کردی تو به من فهموندی که میشه به خاطر کسی بمیری اما زنده باشی تو